Κάνε follow και σώσε ένα γλυκό κουταβάκι.

Κυριακή, 28 Φεβρουαρίου 2016

Οι 21 καλύτερα σκηνοθετημένες σειρές όλων των εποχών

που έχω δει.

21. Louie



20. Flesh and Bone



19. Doctor Who (Moffat Era)



18. Band of Brothers



17. The Jinx: The Life and Deaths of Robert Durst



16. House of Cards



15. The Shadow Line



14. True Detective (Season 1)



13. Fargo



12. The Leftovers



11. Twin Peaks



10. Boardwalk Empire



9. Game of Thrones



8. Utopia



7. The Honourable Woman



6. Sherlock



5. Hannibal



4. Better Call Saul



3. Breaking Bad



2. Peaky Blinders



1. The Knick


Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2016

7 τύποι που είχαμε συναντήσει στο σχολείο


Diversity
Σχολείο είναι ένα διασκεδαστικό και μια πολύ σημαντική φάση της ζωής ενός ατόμου που είναι απλά αδύνατο να ξεχάσω. Όχι μόνο ότι μαθαίνουμε πολλά πράγματα ακαδημαϊκά, αλλά και σε κοινωνικό μέτωπο βλέπουμε τα νέα πράγματα και να αποκτήσουν oodles της γνώσης. Αυτές είναι επτά τύποι που συναντήσετε στο σχολείο.

Κυριακή, 20 Δεκεμβρίου 2015

#1 Rishloo - Living As Ghosts With Buildings As Teeth



Who is who: Οι Rishloo είναι ανεξάρτητο συγκρότημα από το Seattle με κάθε μέλος να έχει και την δική του full-time κανονική δουλειά πέρα της ενασχόλησης τους με τη μουσική. Έχουν τέσσερα άλμπουμ που τα κυκλοφόρησαν με crowdfunding και το 2012 μάλιστα, μοιράστηκαν στο facebook torrent του Pirate Bay με τη μέχρι τότε δισκογραφία τους. Για τον ήχο τους θα τους δείτε να συγκρίνονται με συγκροτήματα όπως οι dredg, οι Karnivool, οι Fair to Midland, οι Alpha Galatesοι Opus Dai, οι Kaddisfly, οι Tool, οι Chevelle, οι The Mars Volta και άλλοι. Τους έξι πρώτους όπως και τους προηγούμενους δίσκους των Rishloo δεν τους έχω ακούσει οπότε αυτός ο δίσκος μου έδωσε και πολύ νέο υλικό για εξερεύνηση.

LaGwBaT: Ο φετινός δίσκος τουλάχιστον των Rishloo έχει κάτι που μου αρέσει πάρα πολύ όταν το συναντώ στη μουσική και αυτό είναι οι μη φορμαρισμένες συνηθισμένες φωνητικές γραμμές. Δεν ξέρω αν το εξηγώ καλά γι' αυτό έκανα και ένα διάγραμμα:


Για να καταλάβετε οι μισοί στίχοι δεν κάνουν καν ομοιοκαταλήξια.

Και τώρα, τυχαίες λέξεις που χρησιμοποιούν στα τραγούδια τους:

ennui, subbtlety-denied, bonjour, mouthfull-full of innuen-du-monde, 
adieu, manifest, vendettas, tin-can-tightrope, mnemonic man, 
automated cabaret, idle reverie, c'est la vie, la vie, frayed incisions, 
frantic dance, halo, syringes, circuitry, menacing cinder eyes, 
sanguine, Irony Engine, crayon, Philosopher's Stone, contrivance, 
sympatico, Apocalypse Submarine, raven, skinny skin stiletto, 
fabricating, Aerosole Shithole Paradise, miranda, Euphoria Grenades, 
serendipitously, filament, insinuations, tourniquet, wonder dissipates



Fun Fact: Στο τέλος του πρώτου κομματιού ακούγεται στα ελληνικά κάτι σαν ξεμάτιασμα. Η γυναίκα του κιθαρίστα είναι Ελληνίδα, αυτός την άκουσε τυχαία να διαβάζει ένα κείμενο που της έστειλε η μάνα της και την ηχογράφησε.

Genre: Progressive Rock, Crossover Prog, Alt-prog, Art Rock

Fav Tracks: The Great Rain Beatle, Winslow, Radio, LandminesDark Charade, Dead Rope Machine, SalutationsJust a Ride

Είπαν για αυτούς και τον δίσκο: 
Είναι ευλογία για ένα συγκρότημα να έχει για τραγουδιστή κάποιον σαν τον Andrew Mailloux και ευλογία για τον Andrew να έχει τις συνθέσεις των υπολοίπων.
 [via]
Ένας δίσκος που μου έδωσε το δράμα που ήθελα καιρό στη μουσική, το ανεξήγητο και το δυσνόητο, την πρόκληση.
 [via]
Ηγετική μορφή και βασικός συνθέτης είναι ο χαρισματικός Drew Mailloux, η φωνή του οποίου ξεχωρίζει ως highlight των Rishloo, σε γραμμές γενναία έως θρασύτατα λυρικές.
 [via]
Έχουν περάσει μόλις τρία κομμάτια και συνειδητοποιείς ότι έχεις ήδη προλάβει να ακούσεις φοβερές ιδέες που θα γέμιζαν ολόκληρο δίσκο κάποιου άλλου καλλιτέχνη. 
 [via]
Links: Spotify, Youtube

Σάββατο, 19 Δεκεμβρίου 2015

#2 Muse - Drones



Who is who: Οι Muse είναι το δεύτερο ή τρίτο αγαπημένο μου συγκρότημα.

Drones: Αυτό που τρεις τέσσερις μέρες πριν κυκλοφορήσει επίσημα είχαμε οκτώ από τα δώδεκα κομμάτια του δίσκου επειδή μας τα έδιναν ένα-ένα οι ίδιοι οι Muse, εμένα μου ήρθε πολύ θετικά και βοήθησε στο να μου αρέσει ο δίσκος αμέσως. Πρέπει να είχα κάνει προσωπικό ρεκόρ συνεχόμενων ακροάσεων όταν είχε βγει το The Handler. Γενικά στο Drones έχουμε επιστροφή στις κιθάρες κάτι που είναι εξαιρετικά σπάνιο το 2015 αλλά πάντα καλοδεχούμενο. Και δεν είναι απλά ακόρντα και γρατζουνίσματα. Είναι πραγματικά riffs και solos που σε κάνουν να θέλεις να πιάσεις την κιθάρα. Επίσης υπάρχει το Dead Inside σαν μια συνέχεια των Undisclosed Desires και Madness από τους προηγούμενους δίσκους, αλλά πολύ καλύτερο και με τον Howard να κλέβει την παράσταση, που όσον αφορά το βίντεο κλιπ του μπορεί να έχουμε δει πολλές φορές παρόμοιο κόνσεπτ με έναν ή παραπάνω τύπους να χορεύουν αλλά είναι η πρώτη φορά που η χορογραφία είναι τόσο ταιριαστή σε κάθε δευτερόλεπτο. Επίσης να πω για το Globalist που μας το παρουσίαζαν πριν βγει ως Citizen Erased Part 2, ότι εμένα μου φέρνει περισσότερο σαν Knights of Cydonia meets United States Of Eurasia και μπορεί στο πρώτο άκουσμα να βγάζει κάτι το μεγαλειώδες αλλά τελικά αν το χωρίσεις σε μέρη δε φτάνει με τίποτα αυτά που θα μπορούσε να είχε δώσει για να θεωρηθεί πραγματικό έπος.


Genre: Alternative Rock, Hard Rock, Neo-Prog

Fav Tracks: The Handler, Dead Inside, Psycho, Defector, Reapers, The Globalist
Least Fav Tracks: Revolt

Στο παρελθόν στις λίστες μου: Θέση 7 το 2012 με το The 2nd Law που τελικά το μεγαλύτερο μείον του ήταν ότι έγραψε δύο τραγούδια ο Chris.

Βίντεο Κλιπ:

Live:


Links: Spotify

Παρασκευή, 18 Δεκεμβρίου 2015

#3 Asaf Avidan - Gold Shadow



Who is who: Ο Asaf Avidan από το Ισραήλ είναι ένας ακόμα καλλιτέχνης που αγνοούσα το ότι είχε μια τόσο μεγάλη ραδιοφωνική επιτυχία όπως το Reckoning Song (171.523.052 views το remix του Wankelmut). Εγώ τον έμαθα φέτος και σχεδόν αμέσως έψαξα και την υπόλοιπη δισκογραφία του: Τρεις δίσκους ως Asaf Avidan & The Mojos κι άλλος ένας καθαρά προσωπικός. Πέρα από την χαρακτηριστική και ιδιαίτερη ανδρόγυνη φωνή του που με τράβηξε αμέσως, και τις εξαιρετικές ερμηνείες του, το άλλο στοιχείο του που μου αρέσει πολύ είναι το γενικό μουσικό πνεύμα που έχει. Ξέρει να γράφει τραγούδια και ακόμα καλύτερα ξέρει να τα ενορχηστρώνει. Πάρτε για παράδειγμα ένα παλιότερο κομμάτι του που η ενορχήστρωση είναι για σεμινάριο: Sailors Are We

Gold Shadow: Έτσι και στο Gold Shadow που δεν ξέρω ακόμα αν είναι ο καλύτερος του δίσκος αλλά σίγουρα έχει την καλύτερη παραγωγή: καθαρή, κρυστάλλινη, θα ακούσουμε σφυρίγματα, παλαμάκια, σκρατσαρίσματα, κιθάρες, βιολιά, τον ίδιο να βρυχάται ή να σπαράζει με λυγμούς και διάφορες άλλες μικρές πινελιές που το ανεβάζουν τόσο στα αυτιά μου. Εξάλλου (και) οι λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά.


Genre: Folk Rock, Blues Rock, Rock

Πέμπτη, 17 Δεκεμβρίου 2015

#4 Benjamin Clementine - At Least For Now



Who is who: Ο Benjamin Clementine μεγάλωσε στο Edmonton και στα 11 του όταν ο αδερφός του αγόρασε ένα πιάνο άρχισε να μαθαίνει κι αυτός. Στα 16 παράτησε το σχολείο γιατί τον ενδιέφεραν μόνο ποίηση, λογοτεχνία, φιλοσοφία και στα 19 του πήγε στο Παρίσι καταλήγοντας για πολλά χρόνια ουσιαστικά άστεγος. Με μια χαλασμένη κιθάρα και ένα φτηνό αρμόνιο έπαιζε μουσική κυρίως στους δρόμους και στο μετρό με μερικές φορές να καταφέρνει να εμφανιστεί και σε κάποιο μικρό μπαρ ή ξενοδοχείο. Ο σωστός περαστικός τον άκουσε τυχαία και με τη μία σύνδεση να φέρνει την άλλη κατέληξε να εμφανιστεί σε κάποια φεστιβάλ και στο τέλος να βγάλει δύο EP και το φετινό άλμπουμ. Αλλά ούτε τότε ήταν όλα ρόδινα. Πριν υπογράψει με τη δισκογραφική είχε κλείσει να εμφανιστεί στο North Sea Jazz Festival το 2013 αλλά τελικά δεν πήγε. Σύμφωνα με αυτόν τον πέταξαν από το τρένο επειδή δεν είχε εισιτήριο και επειδή δεν είχε λεφτά προσπάθησε να το πάρει με τα πόδια. Η απόσταση ήταν πολύ μεγαλύτερη από όσο νόμιζε, 45 χιλιόμετρα, και δεν σταματούσε και κανένα αμάξι στις απόπειρες του για οτοστόπ. Αποτέλεσμα να περπατάει 10 ώρες, να ματώσουν τα πόδια του και να μην παίξει κιόλας. Τελικά το 2015 και με μεγαλύτερο hype, του πρόσφεραν νέα θέση στο line up.

At Least For Now: Παντού γράφουν για μια μίξη Antony Hegarty και Nina Simone και δεν έχουν και άδικο. Εγώ όμως προτιμώ να τον λέω απλά Benjamin Clementine. Οι μελοδραματισμοί του σε αγγίζουν στη ψυχή και οι νότες στο πιάνο σε χτυπάνε στο μυαλό. Πολλές φορές επιδεικνύεται αλλά δεν με πειράζει. Αν όχι αυτός, ποιος;



Στιχουργικά: Ο τρόπος που εκφράζεται μέσα από τους αυτοβιογραφικούς του στίχους εμένα μου αρέσει πάρα πολύ. Εξάλλου εκτός από μουσικός, αυτοχαρακτηρίζεται και ποιητής. Πιο συγκεκριμένα:

Οι στίχοι:
~~~
Before I was born there was a storm
Before that storm there was fire
Burning everywhere, everywhere
And everything became nothing again
Then out of nothing
Out of absolutely nothing
I Benjamin, I was born
So that when I become someone one day
I'll always remember I came from nothing
~~~
~~~
We all make a living by what we get
But we make life by what we give
~~~
~~~
Lest the trees cease breathing
Lest all the bees cease breeding
And all the salts in the dead sea
Ferment to honey...

Until then, I will be forever chasing
Chasing...
Chasing it all till the very end
~~~

If I held my breath on you
I would have died a thousand times
And if chewing was to show you how much I cared
I'd probably be wearing a denture by now
~~~
If you held your breath on me
You would have died a million times
And if chewing was to show me how much you cared
You'd probably swallowed your tongue by now
~~~

Genre: Piano Vocal, Chamber Pop, Avant Garde

Fav Tracks: Then I Heard a Bachelor's Cry, Adios (λίγο διαφορετικό στο λινκ), Nemesis, Condolence, St-Clementine-on-Tea-and-Croissants, The People and I, Winston Churchill's Boy

Είπαν για αυτόν και τον δίσκο: 
Είναι ένα άλμπουμ που έχει και τη δύναμη του 1ου ακούσματος, αλλά και την αρετή του να γίνεται καλύτερο όσο περισσότερο το ακούς. Κι αν ο τίτλος του είναι ενδεικτικός, μακάρι να έχουμε να περιμένουμε πολλά σημαντικότερα από το δημιουργό του και στη συνέχεια.
 [via]
Ολόκληρο το άλμπουμ αποτελεί μια σπουδή στην ιδιαιτερότητα της νέγρικης φωνής και μια εξτραβαγκάντζα των φωνητικών δυνατοτήτων του ίδιου του Clementine, ο οποίος, δίχως αιδώ, θα επιδειχθεί.
 [via]
At Least for Now is made up of eleven originals and it sounds like he died eleven times while making it.
 [via]
Βίντεο Κλιπ:

Live:

Links: Spotify

Τετάρτη, 16 Δεκεμβρίου 2015

#5 Punch Brothers - The Phosphorescent Blues



Who is who: Οι Punch Brothers παίζουν ένα bluegrass με μια πιο προοδευτική ματιά αφού το μπερδεύουν με κλασική μουσική, jazz και πιο φρέσκες alternative/pop ιδέες. Επίσης τους αρέσει πολύ να διασκευάζουν ξένα κομμάτια με μια προτίμηση πάλι στην κλασική μουσική και στους Radiohead. Ο Chris Thile που είναι στα φωνητικά και στο μαντολίνο έβγαλε τον πρώτο του δίσκο στα 12 με το τρίο Nickel Creek και έχει μεγάλη καριέρα από παιδάκι. Μπορεί στο αντίστοιχο Alter των ΗΠΑ να τον διαφήμιζαν όπως τον Σαντικάι.

The Phosphorescent Blues: Ένας αντικατοπτρισμός του άλμπουμ είναι το τραγούδι My Oh My. Στην αρχή σε ξεγελάει με την ενέργεια του αλλά τελικά σε αιχμαλωτίζει με την πραότητα του.



Genre: Progressive Bluegrass, Folk

Fav Tracks: Little Lights, My Oh My, Magnet, Familiarity

Live σαν να ακούς playback: 


Links: Spotify